Welkom op de talenten wall van, voor en door jongeren! Heb jij een leuke inspirerende tekst, spokenword, qoute of misschien een tekening? Mail ons je creatie en dan zetten wij het op deze pagina!

Lieve Arnhemmers, ik steek jullie een riem onder t hert!

Vanuit een uitgestorven korenmarkt is het kruit verloren door een in het oosten geboren virus van overseas dus, Is dit het moment om alleen te lopen voor de mensen om je heen en hopen voor het beste. Knoop het in je oren en nestel jezelf, Warm gezellig thuis in je huis. Geef ruimte niet kruipend op de huid van een ander. Ondanks de overmacht. Maak kracht van de afstand, wees verstandig geen rede voor hamstergedrag. In het gelre dome is snelheid gekwelt door tijd de strijd lijkt zo sloom te gaan. De normaal overstroomde straat is verlaten. Vastberaden maken dokters en zuster van Rijnstate pas op de plaats om opa’s, oma’s, ooms en tantes beter te maken. Vergeet niet het vreedzame gelaat van de dame bij het vlees, de heer bij het brood die zorgen voor ons eten in tijden van nood. De nodige drijfveren die keer op keer rijden vergroten de hoop op verbinding. Vindingrijkheid verdient liefde onversperd.

Lieve arnhemmers, ik steek jullie een riem onder t hert! - De Chief

We moeten vechten als leeuwen

Ook de jongeren van schakenbosch worden geraakt door de coronavirus.
Deze week hebben de jongeren in een groepsopdracht verteld hoe zij corona zien.
Elke groep maakte namelijk een Corona-poster.

De resultaten waren prachtig om te zien. Wat een creativiteit!
Eén van de posters kreeg de titel:

"We moeten vechten als leeuwen".

Voor extra posters,  klik je hier!

Eindexamen in quarantaine

Cato Anne, 10 mei 2020

Opeens worden deuren dichtgetrokken, op slot gedraaid. Op een zonnige dag ‘een terrasje pakken’ is er niet meer bij. School krijg je vanaf nu thuis via een of ander digitaal programma. Als je dan toch buiten komt voor een frisse neus, moet je zorgen dat je van iedereen minstens 1,5 meter afstand houdt. Dit is nu de realiteit in Nederland. We zitten momenteel in een zogenaamde ‘intelligente lockdown’. Het woord ‘corona’ is voor niemand meer onbekend en er gaat geen dag voorbij dat het virus niet besproken wordt. Daarom wil ik me nu alvast even verontschuldigen, ook in dit blog wordt de situatie rondom corona niet vermeden..

Ik denk dat ik voor veel mensen spreek als ik zeg dat ze 2020 net even iets anders hadden voorgesteld toen we al kauwend op een oliebol naar prachtig vuurwerk aan het kijken waren. '2020, ja dat wordt ons jaar!!' riepen mijn vrienden en ik vol vertrouwen. We gaan een spannend, maar super leuk jaar in. We zijn de eindexamenklas van 6 vwo en zullen onze middelbare schoolcarrière in mei afsluiten met een eindexamen. Daarna gaan we op eindexamenreis en worden velen van ons ondertussen ook nog eens 18! En dan na de zomer stappen we in een nieuw avontuur: de universiteit. Ja 2020 was ons jaar, we wisten het zeker.

Niemand had ooit kunnen voorspellen dat de ziekte die in Wuhan begon, een impact zou hebben op wereldlijke schaal en ons eindexamenjaar veranderde in het grootste anticlimax jaar ooit. Daar zit je dan met je hoge verwachtingen, thuis op de bank, kijkend naar een nieuwe persconferentie. Er is ontzettend veel onduidelijkheid, want hoe moeten alle zaken nu geregeld worden? Eigenwijze Hollanders in quarantaine, als dat maar goed gaat..

Het is dinsdag 24 maart 2020. Meneer Slot doet een uitspraak over de eindexamens. Je weet wel die toetsen die al zo'n 75 jaar gegeven worden en de helft van je cijfers bepalen. Dan hoor ik opeens: 'De eindexamens gaan niet door dit jaar'. Ik weet niet hoe ik me moet voelen. Opgelucht misschien? In deze omstandigheden had ik zeker geen examens willen maken, maar dit moet iedereen toch eigenlijk wel een keer meegemaakt hebben? Samen die spanning voelen, maar dan ook die opluchting dat het voorbij is. Samen stressen, huilen en lachen. Op eindexamenreis en dan daarna gespannen wachten op dat telefoontje en feesten, heel veel feesten.

Een paar dagen na de persconferentie krijg ik een mailtje van school, over de afronding van ons jaar. Ik verwacht eigenlijk dat de proefwerken die ik nog moet maken, zullen blijven staan en thuis afgenomen worden terwijl er een webcam op je ogen gericht is. Of in ieder geval door zullen gaan. 'Deze toets vervalt' zie ik bij al mijn vakken staan en ik kan het bijna niet geloven. Op een kunst algemeen opdracht na, ben ik dus klaar met 6 vwo? Ik ben dus geslaagd? Mijn vriendinnen en ik kunnen het niet geloven en skypen met elkaar. Ik merk gelijk dat we allemaal niet echt blij zijn. We kunnen ook niet naar elkaar toe om het te vieren, maar we beseffen het allemaal ook niet echt.

Ik probeer er nog iets leuks van te maken thuis. We hangen voor even de vlag uit, die mijn ouders als verassing hadden aangeschaft. We eten taart en ik pop een champagnefles open op het balkon, terwijl de buren aan de overkant vanachter hun raam mee staan te juichen. Het gezegde 'het leven is een feestje, maar je moet zelf de slingers ophangen' was nooit eerder zo van toepassing. Er is weinig in deze tijd waar je nog naar uit kan kijken, omdat het gewoonweg verboden is, dus moet je er zelf maar wat van maken. Vandaar deze poging tot een blog! Tja je moet wat in quarantaine ;) - Cato Anne