Welkom op de inspiratie blog van, voor en door ouders. Heb jij een inspirerende blog, tekst, qoute of een goed voorbeeld voor andere ouders? Deel het dan met ons zodat wij het hier voor je kunnen plaatsen.

Corona in jeugdzorg 
Mijn dochter zat  gesloten, achter prikkeldraad…. 

Ze zat daar dus.  Buiten was een vreselijke sneeuwstorm  en de begeleider die wij allebei geweldig vonden zei tegen de groep:  "Helaas meiden ... Het OV kan bijna niet rijden en de wegen zijn te glad.  Helaas kunnen jullie ouders vandaag niet
komen." 

Een uur later komt hij verheugd op haar af.  "Jouw moeder is er toch!" 

Gelukkig doet hij gewoon wat goed en nodig is , ziet het . En houdt zich niet rigide aan de idiote regels. Anders had ik meteen naar huis gemoeten...een uur te laat immers. "Hoe had je dat geflikt zonder auto? Het ov reed bijna niet".

Twintig minuten door t zelfmoordpark zoals wij het noemden.  Van t grauwe metrostation naar t prikkeldraad door een sneeuwstorm! 

Later vertelde ze me: "We liepen naar de hal en daar stond je.  Je leek wel een grote witte Pino. De sneeuw kleefde aan je jas die niet sneeuw afstotend was. En je had een rode neus.  Je bibberde en je stond in een plas smeltende sneeuw. Je lachte  toen je me zag en omhelsde me met je natte koude Pino look en je rode neus.  Ik voelde hoeveel jij van mij hield door toch te komen. Alles over mijn broer met autisme en mijn grootouders met dementie verdween op dat moment."  

"Ja ....Je had me tekort gedaan.  Altijd met hen bezig. Maar toen was je er voor mij. Heel duidelijk.  Je sloeg nooit over. Zelfs niet in een sneeuwstorm! De enige moeder die toch kwam! Dat was t moment dat ik t meest van jou hield.”   

….Mijn hart stond in de fik!

Het rare is dat ik het mijzelf niet meer herinner.  Wel dat ik nooit oversloeg ook al haatte ik het om daar te zijn met haar in "het hok" . Vreselijke plek,  nachtmerrie.  Wat is er gebeurd met mijn meisje ? Hoe heeft t zover kunnen komen? Ik sliep niet in die tijd en was net gescheiden, onterfd, uitgeput en  wees. Een totaal mistige en onwerkelijke periode.  

Maar zij...zij heeft deze herinnering die haar intens van mij deed houden!  

 

Zo belangrijk kan t bezoek van ouders zijn !  Ik snakte ook naar haar. Wat zou er gebeurd zijn als ze er nu had gezeten? Tijdens deze Corona ? Ik moet er echt niet aan denken. T bezoekuur hield ons beiden op de been….

 

Mijn hart bloedt als ik denk aan de kinderen die er nu echt gevangen zitten.  Geen bezoek van ouders.  Geen verlof ondanks goed gedrag.  

Als ik denk aan ouders zoals ik toen was. Je kind willen vasthouden en redden, geen bezoekuur overslaand.  Ik heb heel erg met deze groep  te doen. Ik vraag me af wat erger is : Corona of dit? 

Weet dat er mensen zijn die met jullie mee voelen en aan jullie denken. Mijn meisje ook.  Heel erg veel sterkte en liefs. Hou vol!

- Dwaze moeder

Anna, 30 maart 2020, Bron: NVP

De eerste weken verplicht thuis

De week vóór de scholen sloten, zat Kerstin thuis met buikgriep. Toen ze aan het einde van de week weer bijna beter was, keek ik reikhalzend uit naar maandag: weer naar school, nog meer structuur en weer even tijd voor mezelf. En toen kwam het bericht dat de school drie weken dicht ging. Ik kreeg het er benauwd van: hoe gaan we dat doen? Hoe halen we de opgelopen achterstand in? Kan ik nog langer mijn eigen projecten uitstellen? In rap tempo vlogen er tips voorbij: van picknicken in de woonkamer tot sporten met wc-rollen. Is dat iets? Gaat dat Kerstin goed doen? Kan ik zo breed denken of is het zaak om de structuur te bewaken?

Maandag verliep niet vlekkeloos, maar ik begreep ook dat we eraan moesten wennen. En eigenlijk was het best lekker dat we geen strijd hadden om op tijd op school te komen. Die pyjama kon ook om 9 uur wel uit en we hadden lekker de hele dag om met het schoolwerk bezig te zijn. Geen tijdsdruk en stress… misschien wordt dit wel een heel rustige periode, bedacht ik. Ik maakte een lijstje met grappige plannetjes om daarnaast nog te doen. Dit is waarschijnlijk ones in a lifetime: laten we niet vergeten om het leuk te maken.
Toen ik dinsdagochtend nog voor half 9 te horen kreeg dat ik een 'stomme rot kut moeder' was en dat ze me helemaal niet meer hoefde, besloot ik dat het roer om moest. Ik hoorde mezelf van binnen streng worden, dreigen dat er zo geen tv en snoep zou komen. Ik was de controle over haar kwijt. 

Maar dat arme kind was natuurlijk ook de controle kwijt. Dit kende en overzag ze niet en ondertussen zal ze haarfijn aangevoeld hebben dat ik de zenuwen kreeg. Ik zou niet gaan straffen, ik wilde maar één ding: dat het weer veilig voor haar werd.
We hadden een gesprekje over vertrouwen, afspraken nakomen en hoe belangrijk het is dat je op elkaar kunt rekenen, zeker als er al zoveel anders gaat. Het kwam binnen, ze had rust. Dinsdag was een heerlijk onbezorgde dag.

Woensdag kwam het lespakket en de laptop van school in huis. Wéér veranderingen. Die spullen horen op school, niet thuis. Ondertussen schrok ik van het enorme pakket huiswerk dat ze absoluut niet zelfstandig kon doen. Ik dacht aan mijn spaarzame eigen momenten en projectjes. Moet ik dat allemaal opgeven de komende tijd? Woensdag en donderdag waren ronduit rampzalig. Veel ruzie, veel stress en overal troep in huis. We belden school over de opvangmogelijkheden: zo gingen we het niet volhouden. Weer vlogen er vervelende zinnen en dreigementen uit Kerstins mond.
De wonden in haar ziel zijn te groot om zulke veranderingen zo maar te accepteren. Haar bestaansgevoel wordt aangetast. Het belangrijkste dat ik kan doen is rustig en betrouwbaar blijven, ondanks dat het voor mij ook een intensieve en spannende tijd is.

Donderdagavond zag ik ineens wat er moest gebeuren: terug met de structuur en de duidelijkheid. Dus ik zei Kerstin dat ze de volgende dag naar ‘school’ zou gaan. Dat we met de fiets een rondje door de straat zouden maken. Als we weer thuis zouden komen, zou ik in juf veranderen. Ze moest net als anders voor half 9 aankleden, tandenpoetsen, haren kammen en haar tas inpakken. Tot 1 uur naar school en daarna weer gezellig naar huis. Dat leek haar wel wat.

Vrijdag schoot ze in vliegende vaart in haar kleren en om half 9 zat ze stilletjes te werken. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was, naast de denkbeeldige Felix en Lotje.

“Juhuf, Felix plaagt me!” Ik speel het spel mee en als ik het geklets genoeg vind, klap ik in mijn handen en zeg ik dat iedereen stil moet zijn omdat Kerstin zich niet kan concentreren zo. Dan is het weer helemaal stil. Of ik ga zelf fluisteren en zeg dat Kerstin het straks voor mag doen. Dan neemt ze een pop op schoot legt ze hen uit hoe het zit: waar ze net nog slap over de tafel hing, veert ze nu op: “Kijk maar jongens, hoe dat moet!"

Ook deze week gaat dat zo. Ze wordt hooguit iets brutaler naar juf (deed ze dat in het echt ook maar af en toe!) maar er is weer rust en duidelijkheid. In de middag is ze extra blij dat ze kan spelen. En zo lijkt ons leven helemaal niet zo anders, want we bleven toch al heel vaak thuis in verband met de prikkelgevoeligheid.
Wij houden het nog wel een poosje vol zo.